Słynne geoglify czyli rysunki z Nazca

Na pustyni Nazca, w południowym Peru, kryje się jedna z największych archeologicznych zagadek świata – tajemnicze geoglify, które od lat fascynują badaczy, podróżników i pasjonatów historii. Setki ogromnych rysunków, widocznych tylko z powietrza, przedstawiających zwierzęta, rośliny i różne geometryczne kształty. Jak powstały? Kto je stworzył? I co tak naprawdę oznaczają? Na te i wiele innych pytań postaram się odpowiedzieć w dzisiejszym wpisie.

Geoglify z Nazca pamiętam jeszcze z lekcji geografii w szkole podstawowej. To niesamowite, że coś co kiedyś wydawało się tak abstrakcyjne, teraz jest w zasięgu ręki. Życie bywa bardzo przewrotne, a podróż do Peru pokazała mi, że naprawdę warto spełniać marzenia. Emocje towarzyszące mi podczas tej podróży są nie do opisania… ale wróćmy do tematu 🙂

Jak dojechać na Pustynię Nazca?

Na Pustynię Nazca możecie dojechać z Limy lub tak jak my, kontynuując naszą trasę z Paracas przez oazę Huacachina dalej na południe kraju. 

1. Autobusem – wiele firm oferuje codzienne połączenia z większych miast w Peru, w tym z Limy. Podróż trwa około 6-7 godzin, w zależności od warunków drogowych. Istnieje kilka firm autobusowych, które oferują komfortowe podróże, takie jak Cruz del Sur, Oltursa, czy Tepsa. Większość autobusów kursuje w godzinach porannych lub wieczornych. Autobusy oferują różne klasy, od standardowych po luksusowe, z klimatyzacją, Wi-Fi i posiłkami, więc można wybrać opcję, która odpowiada budżetowi.
2. Samochodem – wynajem samochodu to dobry wybór, jeśli chcecie mieć większą swobodę w podróżowaniu. 
3. Zorganizowana wycieczka – jeśli chcecie naprawdę dobrze poznać ten kraj to bardzo Wam polecam wycieczkę ze Studiem Wypraw.

Czym są geoglify z Nazca i jak powstały?

Geoglify to wzory lub rysunki wyryte w ziemi, tworzące obrazy o znacznych rozmiarach, widoczne z dużych wysokości. Uważane są za dzieło cywilizacji Nazca, ale wiedza na temat ich twórców jest niepełna. Nie istnieje żadna metoda sprawdzenia dokładnego wieku tych linii. Wiadomo, że tworzono je przez całe dekady, o czym może świadczyć ewolucja stylistyki rysunków. 

Według naukowców lud Nazca żył w tych stronach między 200 p.n.e. a 600 n.e. Cywilizacja ta rozwinęła wspaniały system irygacyjny polegający na transporcie wody z wilgotnych Andów na pustynię. Dzięki temu mogło się tu rozwijać rolnictwo. 

Linie tworzono poprzez usuwanie wierzchniej warstwy ziemi i odsłanianie jaśniejszego materiału pod spodem. Mają one po 20-30 cm głębokości i około metra szerokości. Do kreślenia prostych linii prawdopodobnie używano długich, prostych tyczek, a do okręgów – wbitego w ziemię drągu z przymocowanym sznurem wyznaczającym promień. Bardziej skomplikowane rysunki wykonywano najpierw w pomniejszeniu, a następnie – przy zachowaniu odpowiednich proporcji – przenoszono je w teren.

Hipotezy i przypuszczenia

Istnieje wiele teorii na temat ich znaczenia i celu. Niektórzy uważają, że geoglify miały charakter religijny lub rytualny, inne teorie sugerują, że mogły pełnić funkcję kalendarza astronomicznego, wskazując na pozycje ciał niebieskich. Istnieją również bardziej kontrowersyjne spekulacje, mówiące o tym, że na pustyni lądowały statki kosmiczne, a rysunki to dzieło obcej cywilizacji.

Historia badań

Cywilizacja Nazca została odkryta dopiero na początku XX wieku. Pionierem prac był Niemiec Max Uhle, który rozpropagował to miejsce w naukowym świecie po znalezieniu grobowców, naczyń, tkanin i akweduktów. Rysunki odnalazł dopiero w 1939 roku Amerykanin Paul Kosok, kiedy przeleciał samolotem nad płaskowyżem z zamiarem wykonania mapy akweduktów opisanych przez wcześniejszych badaczy. Jako pierwszy przeprowadził poważne badania na szeroką skalę. Od 1940 roku pomagała mu Niemka Maria Reiche, która przejęła badania i poświęciła im resztę swojego życia. To w dużej mierze dzięki jej pracy geoglify z Nazca zostały w 1994 roku wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. 

Co przedstawiają rysunki z Nazca?

Rysunki rozciągają się na powierzchni około 500 km² a ich rozmiary i precyzja są zadziwiające – niektóre figury mierzą nawet kilkaset metrów długości. Trudno dokładnie oszacować liczbę samych geoglifów: na pewno jest ich znacznie więcej niż tysiąc. Te najbardziej znane to: koliber, małpa, kondor, orka, pies, ryby czy pająk. Oprócz obrazów zwierząt istnieją także podobizny: ludzi, roślin i drzew.

Jak zobaczyć geoglify z Nazca?

Rysunki Nazca są najlepiej widoczne z powietrza, dlatego najpopularniejszym sposobem na ich podziwianie jest skorzystanie z lotu nad Pustynią Nazca. Jeśli nie czujecie się na siłach to pozostaje wam jedynie wieża widokowa.

Lot awionetką nad geoglifami

Wybrać się do Nazca i nie lecieć awionetką nad geoglifami to grzech! Loty są organizowane przez lokalne biura turystyczne w miasteczku Nazca, które znajduje się niedaleko obszaru geoglifów. Lot trwa zazwyczaj 30 minut i kosztuje około 100-120 USD. Przed lotem każdy pasażer jest dokładnie ważony oraz musi przejść odprawę osobistą, jak na standardowym lotnisku. Następnie omówienie przebiegu lotu, instrukcja postępowania i można lecieć. Awionetki są bardzo małe, a każdy nasz ruch czy podmuch wiatru jest odczuwalny. Ja przez cały lot czułam się świetnie, natomiast wiele osób ma mdłości i dość duże problemy. Po wylądowaniu każdy uczestnik otrzymuje certyfikat.

Wieża widokowa

Fragment terenu możecie zobaczyć z wieży widokowej, znajdującej się około 25 km na północ od Nazca. Widać z niej trzy rysunki: ręce, drzewo i jaszczurkę (ma ponad 180 m długości). Zdjęcie poniżej idealnie pokazuje to, że rysunki zostały odkryte niecałe 100 lat temu! Jaszczurka została „przecięta” w pół bo Peruwiańczycy budując Drogę Panamerykańską (łączącą obie Ameryki) nie mieli pojęcia o istnieniu geoglifów.

Cmentarz Chauchilla

Będąc w Nazca warto odwiedzić jeszcze cmentarz Chauchilla, odkryty w 1920 roku, który stanowi największe źródło informacji o kulturze Nazca. W grobowcach, które się tam znajdują, pochowane są zmumifikowane szczątki zarówno kobiet jak i mężczyzn. Ze względu na pustynny klimat tego miejsca, szczątki zachowały się w niezwykle dobrym stanie. Oprócz szkieletów zachowały się fragmenty ubrań, a nawet włosów i tkanek.

Wszyscy siedzą w pozycji „po turecku”, często obwiązani sznurami, aby utrzymali się w pionie. Zwłoki umieszczane były w swoistego typu grobowcach, ścian wybudowanych z cegieł z wysuszonej gliny. Chroniło je to także od robactwa i bakterii. Zgodnie z tradycją, w grobowcach umieszczano także dobra materialne należące do zmarłych, jak cenne pamiątki, czy przedmioty codziennego użytku. Wierzono, że przedmioty te przydadzą się zmarłym w życiu po śmierci.

Widok siedzących zwłok posiadających włosy, których kończyny często znajdowały się gdzieś obok, robi naprawdę dziwne a zarazem ciekawe wrażenie. Jeśli po zobaczeniu geoglifów macie jeszcze trochę czasu to warto odwiedzić to miejsce. Bilet wstępu kosztuje 8 soli.

*materiał powstał w ramach współpracy z biurem @studiowypraw